تاوان چیوپس میدیم ما؟؟؟

ما آدمایی بودیم که دلمون نمی‌اومد کاسه‌ی آش نذری همسایه رو خالی برگردونیم،

طوری بودیم که هرجا روی زمین نون می‌دیدیم برمی‌داشتیم فوتش می‌کردیم و می‌گذاشتیم روی طاقچه‌ی تیر برق...

ما اگه غذامون خیلی خوشبو میشد حتما اون شب همسایه بغلی‌ام باید از اون غذا می‌خورد.

چیشد که این شد حال و روزمون؟

مگه نمیگن آدما نون دل مهربونشون رو می‌خورن؛

ما به کی نامهربونی کردیم که این شداوضاع مون؟